Evet ağladın 
Sabaha karşı otların üzerine 
Çiğ düşmüşçesine, 
Islandı gözlerin. 
Karanlığa saklamıştın. 
Gözlerindeki korkuyu 
sevgiyi, 
Ürkmeni, 
Sevincini, 
Burukluğunu. 
Ve en önemlisi içinde ki acındı 
Ve en çok korktuğun ya kalbim kırılırsa... 
Ve en çok kaçtığına yakalanmıştın. 
Garip bir aşk'a 
Ve ben ne yapıyorum dedin... 
Ben Ferhat'mı oldum 
Yoksa Mecnun'mu 
Yoksa bilinmedik bir aşık mı? 
Hiç tarif edilemeyen sonsuzluk mu? 
Kaybolmak mı? 
Yoksa hiç yaşamadığımı varsayarak 
Yeni bir başlangıç mı? 
Bu başlangıç...

Nihal RÜBENDÜZ